Mijn ergernissen (*)

De laatste nachten heb ik niet bepaald veel en goed geslapen. Gelukkig kan ik hier tegen. Meer zelfs, ik heb niet echt last van een ochtendhumeur of slapeloosheidhumeur. Het gebeurt dan wel vaker dat ik me erger aan bepaalde zaken. Ik probeer dit zo weinig mogelijk te laten merken, maar als je me het leven aangenaam wilt maken in zo’n periode van stress of weinig slaap, dan zal dit lijstje zeker van pas komen.

Mijn ergernissen zijn:

•De media van tegenwoordig. Bijna elke krant, tijdschrift, magazine of nieuwsprogramma op tv draait tegenwoordig niet meer om nieuws en duiding, maar om het trekken van meer lezers, kijkers, adverteerders. Hoe onwaarschijnlijker de verhalen, hoe beter. Dat deze verhalen heel vaak later niet waar blijken te zijn, is niet belangrijk.

•In het bijzonder ook nog de roddelbladen. Vroeger waren dit van die dunne boekjes gedrukt op blinkend toiletpapier, maar steeds vaker merk ik dat ook degelijke tijdschriften die tour opgaan. Mijn grootste ergernis in die context is ongetwijfeld de teloorgang van Humo. Vroeger vond ik dit een aangenaam tijdschrift dat mij een paar uurtjes leesplezier verschafte, tegenwoordig is dit niet meer dan een roddelblaadje geworden dat enkel propageert waar ze zelf in participeren.

•Voetbalcommentatoren op tv: ze weten meestal niet meer van voetbal dan u of ik, maar ze worden wel betaald om een paar dagen naar Barcelona of Rome te gaan. Ondertussen moeten ze ook nog wat nonsens vertellen over de schoenmaat van Ronaldinho of de vriendin van Rooney, maar dat mag de pret niet bederven.

•Het meeste voetbal dat op tv te zien is: blijkbaar is het reglement veranderd van ‘scoor de meeste doelpunten’ naar ‘schop zoveel mogelijk tegenstanders hun enkels kapot’. Ik weet wel, voetbal is een contactsport, maar het lijkt mij toch behoorlijk onrechtvaardig dat je iemand zonder straf zo hard mag toetakelen dat hij nooit meer sport zal kunnen beoefenen. Ondertussen worden er wel lustig gele kaarten rondgestrooid voor spelers die hun truitje uitdoen of die een woordje willen discussiëren met de scheidsrechter. Ik ben blij dat ik indertijd voor basketbal heb gekozen.

•De bewering dat basketbal geen contactsport is, en bij uitbreiding een sport voor mietjes en dergelijke. Laat iedere voetballer, handballer, korfballer, zakloper, vinkenzetter en kleiduifschieter een echte basketbalmatch meespelen, en ik kan je garanderen: hij zal van gedacht veranderen. Er wordt wel degelijk wat op los geslaan, geduwd, getrokken en geschopt op een basketbalveld. Dit gebeurt alleen op een andere manier dan bij het voetballen, handballen, korfballen, zaklopen, vinkenzetten en kleiduifschieten. Oké, als die kleiduifschieter zijn geweer meebrengt, zal de pret er snel af zijn.

•Professoren die heel boeiend vertellen, maar waarbij je pas na de helft van de lessen door hebt dat je de cursus nooit zal krijgen en je dus eigenlijk alles had moeten noteren van die vorige uren. Probeer dan nog maar eens notities te zoeken.

•Mensen die klagen over de dure ticketprijzen van festivals zoals Rock Werchter. Voor een zestigtal goede groepen € 165 betalen is helemaal niet overdreven veel.

•De dure drank- en eetprijzen op een festival. Wat ik zeg voor de ticketprijzen geldt hier helemaal niet. Kan iemand mij uitleggen hoe het komt dat je € 2.50 moet betalen voor een pintje, in de wetenschap dat het a) in bekers is en b) voor een groot deel gesponsord wordt door Stella Artois?

•De tendens dat we ons als Vlaanderen moeten profileren in de wereld. Dit ten tijde van globalisering. We hebben een nationaliteit, namelijk bierdrinkers en frietenvreters; wees er trots op! Maak dus geen nutteloze televisieprogramma’s meer over de goede samenwerking van Vlamingen in nutteloze opdrachten als ‘Verkleed 2000 mensen als een kartonnen doos’ of ‘Maak een valse boom van 25 meter hoog die volhangt met kerstballen in de vorm van hartjes’.



Verder erger ik me ook aan/heb medelijden met mensen die:

•Zichzelf zo graag horen babbelen. Als je een spannend, grappig, angstaanjagend verhaal hebt meegemaakt, vertel het dan! Maar vertel het geen drie of vier keer. Zelfs op café heb ik het na twee keer wel begrepen.

•Enkel over zichzelf babbelen, die zeker zijn dat zij het ergste ooit hebben meegemaakt, die altijd proberen iemand anders te overtreffen. Ik zal dit nooit laten merken, maar als je aandacht besteed aan mijn luisterattitude zal je snel genoeg merken dat het me geen bal interesseert. Meestal stoot je bij mij op een knikje en een glimlach in combinatie met een veelvuldige herhaling van het woordje 'ja'.

•Roddelen. Maar wel het soort roddels dat op niets gebaseerd is, dat maandenlang blijft rondgaan en dat meestal verteld wordt waar je zelf bij zit. Als iemand iets stoms of grappigs of zelfs beschamends heeft gedaan, lach er dan mee. Eenmaal, tweemaal, maar dan is het goed geweest. Na een jaar of twee mag je dat dan nog eens ophalen. Dit geldt vooral voor roddels die eigenlijk meestal helemaal niet zo erg zijn en waar het onderwerp van de roddel meestal weinig schuld aan heeft. Als het natuurlijk enkel en alleen grappig is en de uitvoerder van dit grappige vindt het zelf ook hilarisch, dan mag je het blijven ophalen. Altijd goed voor een gezonde schaterlach!

•Ergens willen bijhoren, maar er helemaal niet bijhoren. Meestal worden deze dan een blok aan het been van diegene bij wie ze willen horen. Met als gevolg dat ze nog minder kans maken om er ooit bij te horen.

•Leven in de gratie van iemand anders. Meestal hebben ze een “grote vriend” die vanalles meemaakt, en zij leven slechts in de gratie van deze vriend. Zelf doen ze nooit iets interessant, maar ze doen ook nooit een poging. Een schoolvoorbeeld hiervan is Ron Wemel in de boeken van Harry Potter, met dit verschil dat hij op het einde zeer zeker een eigen leven begint te leiden, eens hij is ontsnapt aan de verstikkende deken van zijn grote familie.

•Leven in hun eigen denkwereld. Dit is een redelijk ruim begrip. Dit gaat onder andere om mensen die altijd denken dat zij gelijk hebben. Maar ook om mensen die leven volgens één bepaalde stijl, en niet inzien dat het leven zoveel meer is. Enkel leven om te leren bijvoorbeeld; maar ook iemand die denkt te moeten leven zoals de rappers in Bronx, en niet inziet dat dit compleet ongepast is.

•Enkel klagen en zagen. Altijd maar commentaar leveren op het weer, de politiek, de jeugd, de ouderen, het duurder worden van het leven. Met klagen kan je er niets aan veranderen. Bovendien: als je niets afweet van een onderwerp, hou er dan je klep over.

•Overal hun levensmotto moeten verkondigen. Leef volgens je eigen filosofie, maar hou dat voor jezelf! Het enige motto waarmee je bij mij mag langskomen is: ‘Mijn motto, dat is mijn droom hé’. Lang leve Alles Kan Beter.

•Alles doen met een verborgen agenda. Achter alles wat ze doen zit een reden, ze zullen nooit zomaar sympathiek of vriendelijk of vrijgevig zijn.



Ik begin ook te tandenknarsen bij:

•Saaie, hersenloze, niet grappige of slecht in beeld gebrachte films

•Saaie, ongevarieerde muziek; id est artiesten die schijnbaar altijd hetzelfde liedje uitbrengen, alleen een andere tekst zingen en een ander kleedje aanhebben bij het zingen ervan

•Trage computers

•De traagheid van sommige mensen

•Slecht weer wanneer het goed weer moet zijn

•Sneeuw op Pasen en zonneschijn op Kerstmis

•Racisme en andere vormen van intolerantie

•Mensen die niet kunnen lachen met racistische moppen en dergelijke. Merk hierbij op dat ik het eigenlijk wel grappig vind om de verontwaardiging te zien bij vrouwen als ze een behoorlijk erge vrouwenmop gehoord hebben.

•Plaatstekort op mijn kot

•Platte band met mijn fiets, 5 minuten voordat ik moet vertrekken naar de les

•Mensen die mij storen, net op een moment dat ik goed aan het leren ben

(*): Deze lijst is nooit compleet en altijd voor aanvulling vatbaar